Wandelen, fietsen en watervallen

Watervallen lijken de rode draad in de verscheidenheid aan natuur waarop we onderweg worden getrakteerd. We bezochten er ook al enkelen. De Sipisipo waterval, degene waar ik naar toe zwom en tijdens een ritje naar het uitzichtpunt Panatapan (Tobameer) stopten we ook bij één. In een landschap met bergen en specifiek steile rotswanden is de aanwezigheid van watervallen natuurlijk niet zo vreemd.

Over steile rotswanden gesproken. Bukkittingi ligt op een plateau, met aan de voet van steile rotswanden de Sianok vallei. Ik herinner me van ons bezoek lang geleden, dat de vallei de bijnaam Grand Canyon heeft. Dat zegt genoeg over steile rotswanden, nietwaar? Wij logeren in de vallei met uitzicht op deze wanden, rijstvelden en bos. We krijgen het advies de ramen dicht te houden, anders komen de apen binnen. 

Vanaf ons onderkomen gaan we 'wandelend' naar Kota Gadang, vanuit Bukittingi bekeken aan de overkant van de vallei. Dit betekent dat we de rotswand moeten trotseren. Een wel heel steile trap bengt ons naar het dorp dat bekend is vanwege zijn zilverwerk en specifiek filegrain technieken. De toepassing hiervan is terug te zien in de traditionele sieraden van de Mingangkabou. Na enig zoeken vinden wij een zilverwinkeltje, het winkeltje van Leo. Hij vertelt dat er weinig zilversmeden over zijn, vandaar dat we moesten zoeken. Leo is nog een oud ambachtsman, met nadruk op oud. Zoals het er naar uitziet kun je binnenkort dus spreken van een voormalig zilverdorp. Eigenlijk is dat nu al het geval. 

Terug naar de vallei over de trap lijkt ons niet verantwoord, 'to slippery'. Ik vind het zefs eng. Omhoog hield ik de 'wall' al angstvallig vast nadat ik een paar keer een beetje weggleed. We gaan daarom naar Bukittinggi met de Angkot, door de vallei, dan aan de overkant weer naar boven. Hier werpen wij een blik op de Jam Gadang, de grote klokkentoren. Het orginele 'horloge' is ooit door koningin Wilhelmina geschonken. Ook bezoeken we de Jalan Krupuk. In deze straat niets anders dan kroepoekstalletjes, met ongelovelijk veel soorten kroepoek. Vanuit Bukkittinggi zetten we onze wandeling voort en lopen terug de vallei in naar onze Padi Ecolodge.

Op lopen in de Sianok vallei volgt fietsen in de Harau vallei. Ook hier zijn weer steile rotswanden. Deze beklimmen we met de auto, zigzaggend over de openbare weg. Vanaf onze homestay gaan we dit keer, in de vallei, een rondje fietsen. Gelukkig is de afstand gering, want vlak blijkt vals plat te zijn en er zitten toch wat meer heuvels in het traject dan voorzien. En dan onze fietsen, die zien er goed uit, maar van de een zijn de remmen niet echt jofel. Van de ander draait het zadel van links naar rechts en mijn zadel kantelt. Ik moet daarom af en toe afstappen om het zadel een ruk te geven om niet van het zadel af te glijden. Wellicht dat mijn postuur, in tegenstelling tot de frêle Indonesische dames iets te veel van de fiets vraagt? 

Halverwege wijken we van ons 'rondje' af, op zoek naar de waterval, aangeduid door de eigenaar van onze homestay. Als we met de fiets niet verder kunnen, gaan we lopend door het hoge gras verder, dan nog even klimmen, gammel bruggetje over en we worden beloond met zicht op de waterval. Het fijne met het zoeken naar een waterval is dat je op het geluid af kan gaan.

Meestal vindt je overal warungs, op ons rondje is er slechts één, in ieder geval genoeg voor een theestop met pisang goreng. Voordat we de fietsen inleveren drinken we samen een kelapa muda in een van de warungs tegenover weer een andere waterval. Hier nemen Jeroen en ik een duik in het water, gekleed en wel. 

Na de Harau vallei staat het aantal bezochte watervallen op 5.