Op stap met Bibi

Hoewel ik met mijn verhaal al in de Harou vallei ben, ga ik toch nog even terug naar Bukittinggi, de bestemming ervoor. Hier hebben we namelijk een hele leuke en bijzondere dag gehad samen met gids Bibi. Hij begeidde ons naar de pasar en naar de Pacu Jawi. 

Nu is het altijd leuk om een pasar (markt) te bezoeken, maar degene in Bukittinggi is zéker de moeite waard. Ik keek mijn ogen uit. Wat een grote verscheidenheid aan verse producten; van yoghurt in bamboestengel, koffie, rijst in vele soorten en kleuren, groenten, fruit, palmsuiker, vis, tot kip en meer. De levende kippen zaten overigens in kooien onder de slachtbank. Zij konden dus zien wat er boven hun hoofd hing. 

Lopend door de smalle paden, die zeker niet op westerlingen zijn ingericht gingen we naar de warung met 'teh telor', het hoogtepunt van de passar, aldus Bibi. Hij liet ons hier kennismaken met, inderdaad thee met ei. Een rauwe 
eidooier, werd samen met o.a. palmsuiker en gecondenseerde melk luchtig geklopt. Daarna werd de thee erop geschonken. De mannen zittend in de warung moesten wel lachen om de combinatie bule en the telor. Eigenlijk best lekker, zoet en romig. Bibi verzekerde ons dat je hier zo sterk als een 'Sumatrian tiger' van wordt. En voor de heren, het is bovendien goed voor de potentie. 

Ook liet Bibi ons kennismaken met de  'koeienrace,' Pacu Jawi in het Minangkabau. Deze races ontstonden honderden jaren geleden en werden toen geïnitieerd als een vorm van dankbaarheid na de oogst. Ze vinden nog steeds plaats op de rijstvelden wanneer deze leeg zijn en nog niet worden gebruikt voor de volgende oogst. Het is een specefieke traditie van het disrict Tanah Datar, ruim een uur rijden van Bukittinggi.

Eigenlijk is het geen echte race. Er is namelijk geen sprake van competitie. Wel beoordelen kijkers de dieren op hun snelheid en het vermogen om rechtdoor te rennen. De grootste beloning voor de winnaar is naast de erkenning van het publiek, dat de waarde van zijn dier toeneemt. Voor een racekoe die succesvol is in Pacu Jawi wordt een aanzienlijk hogere prijs betaald.

Hoe het in zijn werk gaat: Elke ruiter kiest zijn twee beste koeien voor zijn 'team'. Beide koeien krijgen vervolgens een houten beugel om. De ruiter gaat dan op de uiteinden van deze beugels staan, doordat het twee losse delen zijn is dit een onstabiel geheel, de ruiter is als het ware de verbinding met de koeien. Voordat de ruiter het startsignaal geeft, worden de dieren door meerdere mannen vastgehouden, zodat hij er zeker van is dat ze in ieder geval de eerste paar meter rechtdoor rennen. Het startcommando geeft de ruiter door aan de staarten te trekken of in de staarten te bijten. De dieren steken dan rennend het modderige rijstveld over. De ruiter moet zich aan de staarten vastklampen om in de race te blijven en de koeien bij elkaar te houden. Als de koeien dicht tegen de rand rennen ontkomt het publiek niet aan modderspatten. Dat geeft zoals je kan bedenken enige hilariteit. Met enige regelmaat valt de ruiter ook in een modderpoel. 

De sterren van de middag? Als ik dit relateer aan wie er het vaakst op de foto gingen, waren wij, bule, dat. Maar als ík het mag zeggen waren dat de ruiters. Er is aardig wat moed en conditie voor nodig om te racen met de koeien. Hoewel het een zeer boeiend schouwspel was,  met muziek en catering, stel ik me overigens wel vragen bij de diervriendelijkheid.