Trans Sumatra Highway

We verlaten het gebied van de Batak om naar het land van de Minangkabau te trekken. Dat betekent dat we van het Tobameer naar Bukittinggi reizen, een afstand van zo'n 500 km. Deze afstand gaan we in twee dagen overbruggen. Gelukkig is er tussen de twee plaatsen een goede verbinding, de Trans Sumatra Highway. Althans, dat klinkt als een goede verbinding.

Op de de highway zien we een verscheidenheid aan voertuigen, zoals: trucks, busjes (angkot), auto's type SUV, brommers en bemo's (zie een van de foto's). De trucks zijn soms zo hoog opgeladen dat het eruitziet alsof ze bij de eerste de beste bocht zullen kantelen. De busjes zijn oude vehicles soms met, soms zonder bumpers, soms in felle kleur geschilderd om de roest te maskeren, meestal met een opening aan de zijkant, simpelweg omdat de zijdeur er niet meer inzit. En dan zijn er ook nog andere weggebruikers, zoals honden, kippen en voetgangers.

Het gebruik van de highway is dan ook anders dan je zou verwachten. Naast uit zijstraten de weg opschietende bemo's of brommers, hebben we te maken met de rijstoogst die op de weg, uitgespreid op zeilen ligt te drogen, een feestje waarvoor de weg half in gebruik is genomen, de markt deels op de weg, een file doordat de school uitgaat en bemo's kriskras geparkeerd staan om de leerlingen op te halen en dames bij een klein tafeltje, midden op de weg, met een visnet die bij de langsrijdende voertuigen collecteren voor de moskee of voor herstel van de gaten in de weg. Wie zal het zeggen. De meeste voertuigen rijden overigens met een behoorlijke snelheid aan de dames voorbij.

Dan hebben we het nog niet over de weg zelf gehad. De weg is meestal 2-baans, soms is er een heel klein stukje 4-baans. Hierbij is het niet ongebruikelijk om een brommer tegemoet te zien komen die tegen de rijrichting in rijdt. Min of meer rechte trajecten wisselen af met bochtige bergwegen. Het wegdek is te omschrijven als redelijk goed, tot erg slecht door het ontbreken van asfalt en de aanwezigheid van grote kuilen. Landslidings hebben er soms voor gezorgd dat er een deel van de weg is weggevaagd. Gelukkig worden we gewaarschuwd door een bord Hati-Hati, wees voorzichtig.

Naarmate we verder naar het zuid-oosten rijden zien we steeds meer moskeeën in de plaats van kerken, gesluierde vrouwen in plaats van landarbeidsters met kenmerkende hoofddracht (zie foto) en zien we geen langhuizen meer maar een enkele Rumah Gadang (groot huis), het traditionele huis van de Minangkabau. En passant passeren wij ook de evenaar. Wat constant in beeld is zijn de uitgestrekte rijstvelden (de padi's).

Uiteindelijk bereiken we, na overnacht te hebben in Padang Sidempuan zonder kleerscheuren Bukittinggi.