Nadere kennismaking met de Tharugemeenschap

De Tharu is een bevolkingsgroep die leeft in het laagland van Nepal, in de Terai regio, het gebied waar wij ons nu bevinden. De Tharu zijn waarschijnlijk de oudste en oorpronkelijke bewoners van het gebied.

Als we bijgekomen zijn van onze jungleavonturen gaan we 's avonds naar het cultureel centrum in Sauraha voor een eerste kennismaking met de Tharu. In het centrum vindt een tradionele dansvoorstelling plaats, de stokdans.

Het gebruik van stokken in de dans symboliseert de relatie met de omgeving en fungeert als een verlengstuk van de dagelijkse interacties met de natuur. Het symboliseert ook de behoefte van de Tharu om zichzelf en hun gewassen te beschermen tegen bedreigingen door wilde dieren.

Zittend op de eerste rij, met een masala thee voor onze neus, kijken we naar de voorstelling. Tharudames geven, begeleid door twee trommelende mannen, een mooie voorstelling. De jonge dame die de dansen in het engels aankondigt verstaan we helaas niet. De kwaliteit van de microfoon laat te wensen over, evenals haar engels. Naast diverse stokdansen zien we ook nog een pauwendans. Een als pauw verklede jongen geeft al dansend een bloem aan een dame, symbool voor dat hij haar aardig vindt en haar het hof wil maken.

Helaas voor de dansers is er niet veel publiek. De uitnodiging om mee te dansen bij de laatste dans laten we aan de enige twee andere westers uitziende toeristen over. D.w.z. zij hebben een westers uiterlijk, maar zijn gekleed in traditionele Tharu kleding. Zij gaan helemaal op in hun dans, wij kijken glimlachend toe. 

De dansvoorstelling is een mooie introductie op onze fietstocht langs Tharu dorpjes, de volgende dag . Met een jongeman, onze gids, die werkt bij Sapana lodge gaan we op pad. Niet zoals gepland in de vroege ochtend. Om in de stromende regen te gaan fietsen is voor ons een 'no go', maar gelukkig wordt het droog, en schijnt zelfs in de middag de zon weer. 

Op onze mountainbikes peddelen we door het laagland. Onze gids ís Tharu en woont, 'in de buurt', bij zijn oma. Hier is onze eerste stop, met doel het bekijken van hun traditionele Tharuhuis. Typerend is dat ze gemaakt zijn van, vroeger olifantengras, nu bamboe en klei vermengd met koeienmest. Het huis van oma is laag en klein. Er ztten geen ramen in. Licht komt door kleine openingen waar het basisraster niet is volgesmeerd. Water komt uit een bron, via een kraan die buiten het huis is gesitueerd. In de zomer wordt buiten gekookt, in de winter op biogas. De toevoer hiervan wordt per kookbeurt aan en uit gezet.

Als we enige tijd onderweg zijnlanger valt het op dat er niet veel oorpronkelijke Tharu huisjes meer over zijn. Wel zien we, net als bij 'oma' bij elk huis een koe, een paar geiten en kippen. Ook is er bij elk huis een moestuin. 

De Tharu leven van oosrprong van landbouw met een beetje visserij. Vissen doen ze in de rivieren die het laagland doorkruisen. In een klein, maar informatief museum over de Tharu leren wij hier meer over. Afgezien van de huizenbouw, lijkt de levenswijze ogenschijnlijk niet veel veranderd. Behalve dat mensen nu een aantal jaren naar het  buitenland gaan om geld te verdienen bijv. voor de scholing van hun kinderen.

Aan het eind van de rondrit bezoeken we het huisje van oma nogmaals. Onze gids heeft oma nu opgetrommeld. Zij serveert ons als welkomstdrankje een glaasje raksi, (home made distillaat) vermengd met water, en daarna een kopje thee. De thee drinken we volledig op. De raksii, die niet zo lekker valt in onze lege magen, laten we staan.

Hoewel wij tot de conclusie komen dat het leven nog behoorlijk primitief is op het platteland leven de mensen wel futureproof. Ze zijn vrijwel volledig zelfvoorzienend. Daar moet je natuurlijk wel een vraagteken bijzetten.