Tusa, een nieuw begin en farewell
Zo'n laatste dag van een reis voelt altijd anders dan de dagen ervoor. Wetende dat je de volgende dag naar huis gaat ben je daar in je hoofd al mee bezig. We merken dat als we in een voor onze nieuwe plek, Bhaktapur, rondlopen. Je hebt net iets minder energie om je te verdiepen in de dingen die je ziet....en jammer genoeg begint het dan ook nog te regenen.
Om toch verder te kunnen, kopen we op straat een paraplu (investering 3,35). De regen gaat onze laatste dag niet verpesten. Gelukkig is Bhaktapur, een stad waar je heerlijk door straatjes over pleinen en langs tempels en winkeltjes kan slenteren, zelfs als het regent. Bhaktapur, is naast Kadmandu en Patan één van de 3 koningssteden in de Kathmandu vallei. De cirkel is rond, wij begonnen en eindigen in een koningsstad.
Bhaktapur is ook de stad van de Juju dhau en de pottenbakkers. Juju dhau is een gezoete custardachtige yoghurt. Het betekent letterlijk 'koning van de yoghurt' in Newari taal. Deze yoghurt wordt gemaakt van buffelmelk, wat een rijkere smaak en textuur oplevert. Deze speciale yoghurt wordt gerijpt in rode kleipotten die dan weer door de pottenbakkers van Bhaktapur zijn gemaakt. Uiteraard willen wij deze yoghurt proeven. Uitkijkend over het oudste gedeelte van de stad, Dattatreya Square, bestellen wij de speciale youghurt. De yoghurt wordt niet geserveerd in een aarden pot. De echte zou je ook op z'n kop moeten kunnen zetten, zonder dat deze uit de pot glijdt. Als ik dit probeer met mijn juju dhau stop ik snel om een puinhoop op tafel te voorkomen.
Tenslotte nog iets over de architectuur. Nepal bezit een eeuwenoude traditie in het bewerken van hout. De naam van de hoofdstad Kathmandu verwijst hier zelfs naar. De naam is afgeleid van ‘Kathamandap’ en betekent ‘huis van hout’. Een van de meest waardevolle kunstwerken van Nepal is een venster van houtsnijwerk, een zgn. Peacockwindow. Het wordt gezien als De Mona Lisa van Nepal. Deze mogen we natuurlijk niet overslaan. Nadat we al enige tijd naar vensters lopen te kijken worden we toevallig door een aantal op straat 'hangende' oudere mannen gewezen op hèt raam. "This street to the left". Wij beseffen pas dat ze het over hèt raam hebben als we er voor staan.
Tijdens onze wandeling door de stad hebben we ook alvast restaurant Tusa gezocht en bezocht. Nu hebben we helemaal zin in ons afscheidsdiner. Het restaurant heeft slechts 14 zitplaatsen, internationaal geschoolde koks en serveert het menu van de chef in een mooie intieme setting met open keuken. Wij krijgen een 7 gangendiner met pairing drinks voorgeschoteld van seizoensproducten en/of streekgerechten, maar dan wel in een gastronomisch jasje. De glimlach gaat niet meer van ons gezicht. Ook onze chinese buurvrouw geniet van de gerechten en van ons genieten. Leuk om dit plezier te delen.
Namaste
