Bonusdag

Het was de bedoeling dat ik de dag na ons diner bij Tusa naar huis zou vliegen. Gedeeltelijk is dit ook gelukt. Echter de dag dat wij vreedzaam aan tafel zaten bij Tusa valt India Nepal aan, waardoor er tussen Katmandu en Dubai omgevlogen wordt. Ik vertrek als gevolg daarvan twee uur later dan gepland uit Katmandu. Een Pakistaanse jongeman waar ik tijdens het wachten mee praat heeft zijn vakantie in Nepal na twee dagen af moeten breken. Hij is teruggeroepen. Ik twijfel of ik mijn aansluiting in Dubai ga halen.

Tijdens de vlucht volg ik nauwgezet het vliegschema, elke minuut die wij inhalen op de geplande vliegtijd maakt de kans dat ik de aansluiting ga halen groter. Echter als ik in Dubai over het vliegveld ren en als nummer 3 bij de transferbalie arriveer heeft Emirates al voor mij beslist. Zij hebben mij van de passagierslijst naar Amsterdam gehaald. Ik moet een nachtje in Dubai blijven. 

Zo dacht ik, vlak voor de landing, ik heb het vliegveld van Dubai inmiddels meerdere keren gezien, maar Dubai nog nooit, zo zit ik in een busje naar een hotel in Dubai. Hoewel ik even moet schakelen denk ik al gauw, dan moet ik er ook maar iets van maken. 

Als ik op mijn verkenningstocht in de lobby een reisbureautje ontdek met sightseeingtours Dubai hoef ik niet lang na te denken.

Tijdens de tour in de bus komt een chinese dame naast me zitten. Zij is ook gestrand en zat op dezelfde vlucht vanuit Nepal als ik. Het feit dat we in hetzelfde schuitje zitten schept gelijk een band. Na de tour eten Choueen, zo heet zij, en franse Nathalie, die wij ook herkennen van onze vlucht samen in het restaurant en delen o.a. onze Nepalese ervaringen.

En dan de tour: Als je net uit Nepal komt geeft de kennismaking met de Verenigde Arabische Emiraten een grote cultuurshock: 8-baans asfaltwegen, wolkenkrabbers, alléén maar 'premium cars', villa's, shoppingmall van 100 voetbalvelden groot en ik weet niet hoeveel '5-starhotels', de ene nog groter dan de andere. Het is duidelijk, het is hier 'all about glamour, the greatest and money". Veel Nepalezen en andere Aziatische mensen komen hier om geld te verdienen. Zij lijken onzichtbaar. Waar wonen zij?

De bus stopt bij een aantal hoogtepunten als de Al Farooq Omar bin Al Khattab moskee, het iconische Burj al Arab hotel, het Atlantis hotel op het puntje van Palm Jumeirah, het eiland gebouwd in de vorm van een palmboom en bij het hoogste gebouw  van de wereld de Burj Khalifa (828 m).

Ook wordt er een 'commerciele' stop bij een artgallery gemaakt. Op humoristische wijze krijgen we in sneltempo een lesje over de in mijn ogen Arabische glitter en glamour kunst. Wij kunnen de kunstwerken, zijnde wandkleden met goud en natuurstenen ook kopen. De prijzen starten bij 200 dollar, oplopend tot bedragen met 3 nullen. Leuke souvenir? De spreekstalmeester van de gallery gekleed in thobe met smagh, ondersteund door een zwarte ring, is rap van de tong maar het lukt hem toch niet om het gezelschap te interesseren voor een afbeelding van de 'Arabishe Tesla, zijnde een kameel'. Zijn verhaal geeft de groep, overwegend gestrande reizigers, wel vemaak, maar wakkert niet de kooplust aan.

Hoewel de tour gaaf is, is het voor mij duidelijk dat Dubai niet gelijk op mijn lijsjte van nogmaals te bezoeken plaatsen komt. (Voor de duidelijkheid, Nepal komt hier wel voor in aanmerking.) Toch zie ik mijn stranding als een bonusdag. Het is geen straf om  in het 4-sterren Millenium hotel te verblijven, nog een impressie van een ander land mee te pikken en dan ook nog een aangename ontmoeting met medereizigers bij te kunnen schrijven.

Mijn rugzak is omgelabeld naar de volgende vlucht en is op de airport gebleven. Voordeel: de volgende ochtend hoef ik niet na te denken wat ik aan zal trekken.

Als ik in de lobby zit te wachten op vertrek naar de airport is er in het hotel ook nog een ontruimingsoefening. Een deel van het personeel doet hier aan mee en oefent voor het geval het brandalarm 'echt' is.

Dit brandalarm geeft een oorverdovend lawaai. Er wordt zelfs een zogenaamde gewonde afgevoerd en buiten voor de lobby staan twee brandweerauto's met toeters en bellen. Als de sirenes stoppen blijft een stem herhalen: "Somewhere in the hotel is a fire, please leave your room. Don't use the elavator, but take the stairs." Ondertussen zijn crewleden die niet bij de oefening betrokken zijn, reizigers die het informatiebulletin dat is verspreid niet hebben gelezen, aan het geruststellen. Wetende dat er niets aan de hand is, is het een vermalijke chaos.

Zo maak je nog eens wat mee, maar ik hoop toch echt dat het bij één nachtje Dubai, zoals nu de planning is, blijft.

(Ik kan inmiddels zeggen dat ik gisteren naar huis ben gevlogen  en alweer een nacht in mijn eigen bed heb geslapen).

Ik kijk terug op weer een mooie reis. Nogmaals,

Namasté!