Ramkot

Vandaag gaan de wandelschoenen aan. We gaan 6 km lopen. Het doel is Ramkot een traditioneel Magar dorp. Wij hebben het idee om met de jeep terug te gaan.

Hoewel het pad naar Ramkot niet ingewikkeld is (de jeeptrail), besluiten we toch een gids in te huren. Leuk om onderweg en ter plekke wat meer toelichting te krijgen. Zijn naam ben ik na 5 min. alweer kwijt, dus ik blijf hem in mijn blog: 'gids' noemen.

De route staat omschreven als gemakkelijk en 'flat'. Al heel snel blijkt  het pad vrij steil omhoog te gaan. Onze gids moet lachen als wij het hebben over de duiding van het pad. Hij verduidelijkt "Nepalian flat". En daar zullen we het mee moeten doen. 

6 km wandelen in het vlakke Nederland is een eitje, maar op 'Nepalian flat' is een ander verhaal. Met mijn korte benen kan ik Simone sowieso al niet gemakkelijk bijhouden, maar in de bergen kost het mij grote moeite om 'boven' te komen. Nu ben ik sowieso geen 'berggeit' en heb moeite met grote hoogten. Ik loop dus nu op ruim 1000 m, vooral naar mijn voeten te kijken. Hoezo uitzicht?

Op een gegeven moment gaan de paden vooral naar beneden. Dat loopt gemakkelijker en ik krijg zowaar weer praatjes. Het enige is dat mijn knie dit dalen niet erg fijn vindt en begint te protesteren. Het laatste stukje is weer omhoog verzekert onze gids ons. Hij wijst ons uiteindelijk een steile stenen trap."A shortcut, 5 to 10 minutes and we are there". Met drie tussenstops voor mij, dus 10 minuten. Bij de gemeenschappelijk waterpomp van het dorp zitten we vervolgens bij te komen. Missie 1: lopend naar Ramkot is geslaagd!

In het afgelegen dorp wonen zo'n 80 gezinnen. Er is een schooltje met 30 leerlingen. De dorpsbewoners leven van een beetje landbouw, en een beetje veeteelt. Er lopen wat koeien en geiten. De vrouwen zorgen voor het huishouden, De jonge mannen gaan veelal "in the army" om geld te verdienen.

Vroeger bouwden de Magarbevolking ronde huizen van steen en klei met rieten daken. In het dorp staat een van de laatste nog bestaande ronde huizen in de regio.

We lopen door het dorp en genieten van de dagelijkse ritme: spelende kinderen, een klein meisje dat al wordt geleerd om vuur te maken, ouderen (o.a.een man van 60 jaar🤔) die zitten te keuvelen.

Aan het einde van het dorp is een restaurant. 'Nepalian style' want de term dekt op geen enkele wijze de lading. Het is niet meer dan een betonnen plaat met enkele tafeltjes, bankjes en een paar stoeltjes waar je bij helder weer ongetwijfeld een prachtig uitzicht op de Himalaya hebt. Dat is ons tot op heden overigens niet gegund.

Op onze order, Nepalian tea, lassie en chapati's (kleine pannekoekjes met groenteprutje), is de enige medeweker/eigenaar niet ingesteld. Onze gids gaat hem helpen in de keuken en later ook in de bediening als er nog een aantal mensen op de betonnen plaat arriveren.

En dan wordt het tijd om terug te gaan. De gids denkt niet aan teruggaan met de jeep (die wij overigens dan ook nog moeten bestellen, en er vanuit Bandipur een half uur over doet). Een ander punt is: ik weet niet wat ik enger vind: lopend over het nu voor mij bekende pad of met een jeep over de smalle, onverharde en soms steile weg. Een andere wandelroute, een track met smallere paden lijkt mij ook geen optie, dus terug over de gebaande weg. 

De shortcut over de steile trap (nu naar beneden) verwisselen we voor de iets langere jeeptrack. Mijn knie vind het niet leuk om af te dalen, maar 'slowly-slowly' vorder ik. Als het pad licht stijgt is de druk anders, dat voelt beter. Alleen het blijft niet bij licht stijgen. Ik heb op de heenweg niet doorgehad dat we zo steil daalden. En wanneer we het ene steile stuk hebben gehad, komt na een bocht, het volgende. Mijn knie begint nu ook de stijgende beweging niet meer zo fijn te vinden. Dat maakt mij onzeker en zoals eerder gezegd, ik voel me op grote hoogte toch al niet senang. Een paniekaanval is het gevolg. 

Simone en de gids krijgen mij weer aan de wandel tot ca. 80% van de wandeling achter de rug is.....met nog een steil stuk naar beneden aan het eind van het traject belt de gids zijn oom. Zo'n 10 min. later zien wij een klein autotje om de hoek van de berg komen. En niet veel later stappen we voor de hoofdstraat van Bandipur uit.

Ik tracteer mijzelf op een Gorkabiertje; dit heb ik even nodig na mijn bergavontuur. Bijna 20.000 stappen gezet en paniekaanval overleefd. Alleen jammer dat ik het eindpunt niet lopend heb gehaald. De gids vertelde gedurende de tocht dat hij een keer een mevrouw met hartklachten had begeleid. De wandeling met haar duurde 9 uren. Dit verhaal hield mij op de been. Als zij het kon, kan ik het ook. Het voelt dan ook een beetje wrang dat missie 2: teruglopen naar Bandipur net niet is geslaagd.