Het land van de Karo Batak

Om nog even terug te komen op de naam Deli; ik sprak in mijn eerste verhaal over de sultan van Deli en de Deli Maatschappij. Zowel het sultanaat als de maatschappij danken hun naam aan de rivier die door Medan stroomt. Hoe toepasselijk is het dan als je ook in het Deli River hotel slaapt, een oase net buiten de stad, een goede tip van Karlijn Travel.

De eerste echte etappe van onze roadtrip gaat richting Berastagi. Deze plaats is vooral bekend vanwege de twee vulkanen, de Sinabung en de Sibayak die hier dichtbij liggen. De eerste is een actieve vulkaan en is zelfs in 2021 nog uitgebarsten, de tweede is een minder actieve vulkaan die je kunt beklimmen. Voor de meeste (buitenlandse) toeristen is dit de reden om naar Berastagi te komen. Nu reizen wij in de regentijd, dat betekent dat wij ongeplaveide, 'broken en slippery' paden verwachten. Het klimmen laten we dan ook aan ons voorbij gaan. Als we een bezoek brengen aan het uitzichtpunt Gudaling Hill krijgen we wel een beeld van de Sinabung, welliswaar met de top voor ons gedeeltelijk verborgen in de wolken.

Zeg je vulkaan, dan zeg je ook hotsprings. Deze doen we wel! Er zijn verschillende baden, van koud tot loeiheet. Boven de baden hangt een zwavellucht, te vergelijken met de lucht van rotte eieren. Niet gelijk een aanbeveling om het water in te gaan, maar het zwavel in de baden schijnt goed voor de 'health', dat vergoed veel.

Wij zijn niet de enigen die badderen. Het plaatselijke damesclubje is er ook. Gezien het feit dat de dames,  moslimas zijn, en om met Eddy te spreken met nadruk op 'màs',  badderen zij volledig gekleed. Uit respect houden wij een shirt over onze badkleding aan.

Eén van de dames van het vrouwenclubje gaat in het heetste bad volledig kopje onder. Ik red het net om even tot mijn middel in het heetste water te blijven. Tussendoor zitten de dames overigens heerlijk te keuvelen met een betelnoot in de mond. Aangezien we niet over handdoeken (ook in het bahasa is het handuk, uitspraak handdoek) beschikken is het omkleden in de primitieve kleedkamers, annex statoiletten met mandi, een stroeve en wankele boel.

Sightseeing in Berastagi staat vooral in het teken van de Karo Batakcultuur. De Karen hebben een eigen taal en adat en wat zichtbaar is zijn de langhuizen waarin zij met meerdere families leven of leefden, moet ik misschien zeggen. Wij bezoeken het enige nog overgebleven, bewoonde langhuis in Desa Linnga. Een van de oudere bewoners van het dorp laat ons het interieur van het langhuis, waar 8 gezinnen wonen, zien.

Hij vertelt over hoe de gezinnen leven in de donkerte onder de dichte kap. Aan het eind van zijn verhaal komt de entertainer in hem boven. Hij vertelt o.a. hoe jongens, meisjes het hof maken. Daarvoor moet je kunnen fluiten. Het meisje laat zich dan zien voor het kleine raampje (zie een van de foto's). Als het haar niets lijkt sluit zij het raampje. Ziet zij het zitten, komt ze naar buiten. Als slotakkord laat hij ook nog even de melodie horen waar hij, jaren geleden, zijn vrouw mee versierde.

We bezoeken ook het dorpje Dokan, de in Batakstijl gebouwde St. Fransiscus of Assiskerk en het museum Pusaka Karen, opgericht door de wijlen Nederlandse pater, 'vader' Leo Joosten, uit Nuenen. Hij heeft bij de oprichting van het museum de hulp ingeroepen van het Tropenmuseum om het leven van de Karo's in beeld te brengen.

In mijn verhaal over Medan vertelde ik dat Tjong a Fie één van de oprichters was van het tropenmuseum; Medan en Berastagi voelen hierdoor voor mij met elkaar verbonden.