Terugblik

Als je aan de vooravond van een reis staat, voelt het alsof die heel lang gaat duren, maar voor je het weet ben je aan het terugblikken. Dat geldt voor mijn trip naar Sumatra, maar inmiddels ook voor mijn tijd op Bali. 

De laatste dag op Sumatra maken we vanuit Padang nog een tripje zuidwaarts met bestemming Ricky's strandhuis, een ecolodge op een bountyachtige plek bij Nagari Sungai Pinang. We willen nog een duik in de zee nemen en dat gaat hier gebeuren. We kleden ons om in een toilet waaromheen bouwactiviteiten plaatsvinden. Van boven kijk je zo in het 'kleedhokje'. Maar, wat maakt het uit. Onze missie is geslaagd. Vanaf de pier (zie foto) hebben we in zee gezwommen.

Overigens is het eerste wat we zien als we bij Ricky's aankomen, niet het standhuis, maar zijn dat Howard en Paul, een Amerikaanse en Nederlandse toerist. Dat is nu de derde keer dat we ze tegenkomen. Mijn eerste ontmoeting met Howard was in de Sianok vallei. Hij wilde naar zijn cottage, maar kwam bij de onze uit. Hij was net aangekomen, met de nachtbus vanuit Bukittingi. 34 jaar geleden deden wij deze 15 uur durende rit, met veel bergetappes, ook. Als ik dit tegen Howard zeg uit hij hier op overdreven Amerikaanse wijze zijn verwondering over. Ik heb begrip voor zijn 'totall loss' zijn, want dat ben je na zo'n rit. Geen wonder dat je dan enigsinds gedesoriënteerd bent. Ook zagen we Howard op de brommer in de Harau vallei, nog steeds een beetje gedesoriënteerd gezien zijn blik en de manier waarop hij op de brommer zat. En nu dus samen met nederlander Paul, die ik eerder tegen Howard de vergelijking van de Randstad met New York hoorde maken. Nu ben ik nooit in NY geweest, maar toch?

Als ik verder in de tijd terugkijk denk ik ook aan de pepers tussen de rijst. Om rijst te zien, die al dan niet op de openbare weg ligt te drogen, is op een gegeven moment niet bijzonder meer. Echter in Ambarita op Samosireiland lagen er verspreid tussen de rijst een paar rode pepers. De man die de rijst doorharkte legde uit dat zijn grootvader had verteld dat pepers tussen de rijst in de regentijd de buien weghouden. Geloof / Hoop doet leven, nietwaar! 

Terugkijkend was de Pacu Jawi het spectaculairste programmaonderdeel van onze Sumatratrip. Nogmaals chapeau voor de ruiter en de koeien. Kleine dingen tijdens zo'n spektakel kunnen het extra bijzonder maken. Zo probeerde ik in geprek te komen met een aantal meisjes die constant naar de 'bule' stonden te kijken, maar verder dan de vragen: 'nama saya?' en 'permisi foto?' kwam ik niet. Een van de meisjes probeerde op haar beurt wat aan mij te vragen. Tevergeefs, want ik begreep haar niet. Toen onze gids Bibi erbij kwam vertaalde hij haar vraag. Ze wilde een 'high five'. Daar voldeed ik glimlachend aan.

En ik denk ook terug aan wat we gegeten hebben, nasi padang, dat een mooie foto opleverde, maar niet mijn favoriet is. Martabak mecir, een hartige vulling in een dun laagje deeg van de bakplaat, onze favoriet als we simpel maar lekker wilde eten. Mie bakso, gehaktballensoep, altijd een lekkere hartige hap, een meter saté, nasi of mie goreng, bebek (eend) enz. En dan niet te vergeten onze favoriete drankjes: suikerrietsap, kelapa muda en es jeruk. Daarnaast maakten we een omweg voor lekkere koffie, want met dit 'zwarte goud' leef je weer op.

Tenslotte vind ik het mooi om mijn verhalen te beëindigen door terug te gaan naar het begin van de trip, naar Medan en wel naar de succesvolle ondernemer Tjong a  Fie. Hij was naast een groot leider van talrijke ondernemingen ook een groot filantroop. Zo deed hij donaties aan zijn geboortestreek Guandong(China), zich hierbij zeer bewust van zijn nederige en arme afkomst. Ook zette hij zich in voor de Chinese gemeenschap in Medan, Zijn gave om te verbinden droeg bij aan een vreedzame samenleving. Ook liet hij de gemeenschap van Medan, ongeacht afkomst of religie, meegenieten van zijn rijkdom en bouwde hij o.a. scholen, ziekenhuizen, tempels, kerken en moskeeën.

Zijn motto:Daar op aarde waar ik sta, houd ik de hemel vast. Succes en glorie bestaan niet uit wat ik heb gekregen, maar uit wat ik heb gegeven.

Mooie gedachte om mee af te sluiten, nietwaar?