Heaven on earth

Nagarkot is de beste plek op onze reis om de Mount Everest te zien, aldus onze reisomschrijving. En wat is niet mooier om de berg te zien bij zonsopgang. Wekker op 5.15 uur, want zonsopgang 5.30 uur. Maar zoals we de afgelopen dagen hebben gezien, of beter gezegd niet hebben gezien, geen Himalaya, geen Mount Everest. Door de 'fog' is het zicht beperkt. Toch kwartiertje later nogmaals geprobeerd; In mijn nachthemd op het kleine balkonnetje, zelfde laken een pak. Zicht op de Mount Everst is voor ons niet weggelegd. Wij moeten het doen met de wazige contour en de mooie zonsondergang van de avond ervoor.

Na het ontbijt gaan we weer op pad. Het reisschema geeft aan dat we geen stops hebben voordat we in Namaboudah arriveren. Onze driver denkt hier anders over en stopt in het bos bij een hangbrug, een aangename stop. Simone en Dave lopen naar de overkant. Ik ga alleen op de foto aan het begin van de brug. Ook leuk, als je hoogtevrees hebt.

Daarna wordt de rit een heuse bergetappe met steile hellingen en smalle wegen.We gaan hoger en hoger. Het lijkt alsof we uitkomen in the middle of nowhere. In feite is dat ook zo. Ons Namobuddah resort bevindt zich boven op een berg, op 1800 m, en in de omgeving zijn niet direct andere huizen. Aangezien we de ingang voorbij zijn gereden, betreden we het resort via de achteringang, dat waren we al gewend bij de Apentempel.

De achteringang is niet echt aansprekend. De trappen bestijgend, komen we bij het hoofdgebouw en dan gaat er een nieuwe wereld voor ons open. We worden gastvrij ontvangen door Ingrid, de van oorsprong Duitse eigenaresse en ervaren een oase aan rust, een prachtig uitzicht (voor zover the fog dit toelaat). We zijn op slag verliefd op dit biologische boerderijresort, helemaal als we ons eigen in Newari stijl gebouwde huisje toegewezen krijgen.

Na een heerlijke lunch, verse salade met zuurdesembrood uit de houtoven en heerlijke lemongrass thee, vinden we dat we in actie moeten komen. Ingrid wijst ons een wandelpad, voor een wandeling van ca. een uur. Een stenen trap leidt ons 'complete to the bottum', zoals Ingrid heeft gezegd. Al dalend denk ik voortdurend, elke stap die ik naar de bottum zet moet ik ook weer omhoog. Uiteindelijk is 'the bottum' in zicht en komen wij uit bij de 'big open space', nu de trail om de berg heen volgen. Vanaf de trail hebben we hier en daar een mooi uitzicht. Hoewel je ook goed op moet letten waar je loopt en ik af en toe niet moet kijken omdat ik anders last heb van mijn hoogtevrees. Bij het huis wat plotseling verschijnt, door het pijnboombos en dan komen we vanzelf weer bij het resort.

Hoe snel het dalen ging, zo geleidelijk gaat het stijgen en na ruim een uur zijn we weer 'thuis'. Na inspanning, is het fijn om te ontspannen, dus hebben we een massage geboekt. Tijdens de massage hoor ik de kippen op de boerderij en later ook een van de dames die op de boerderij werkt, die begint te zingen. Het hooftepunt van de dag moet dan nog komen. 

Het diner is inclusief, moet ook wel, want in de omtrek is geen andere optie,  en wordt met alle gasten tegelijk in het hoofdgebouw genuttigd. Drie gangen biologisch, op de boerderij geteelde groenten, verwerkt in pompoensoep en spinaziecanneloni en vers gebakken taart met eigen gemaakt ijs toe. Onze toevoeging: een flesje chardonnay. Samen met een Spaans/Braziliaans echtpaar met Nepalese gids en een Nepalese familie genieten wij van het diner en de gezelligheid met elkaar. En er worden ook tips uitgewisseld. Zo hebben wij een hele leuke suggestie gekregen voor een restaurant op onze laatste bestemming in Nepal. Dat wordt Nepalees eten, in een modern jasje......maar gelukkig is het nog niet zo ver.

https://namobuddharesort.com/